12.5.07

de moord op Stad



Zij spoedde zich daar henen

En vond de meid vermoord

De knecht die vlucht ten einde raad

En overdacht het grote kwaad

Hij had berouw en wierp in nood

Zijn mes al in de sloot

kaarten familie mijnders





Naast de oude ansichten van Cor Sprong mocht ik ook de kaarten van de familie Mijnders gebruiken voor mijn rubriek oud/nieuw en dan ontdek je niet alleen mooie postzegels van bv 1 cent maar ook ontroerende verhalen aan mensen in ziekenhuizen en veel bekende namen. Zo heeft de familie Polhuijs erg veel kaarten verstuurd die later in verzamelingen terecht zijn gekomen en wist mevrouw Wagner-Koppenaal er ook wat van. Vanwege de privacy zal ik hier verder niets over melden en me verder tot de voorzijden beperken. Opvallend vind ik dat ten opzichte van de kaart van 40 jaar geleden alleen de lantaarnpaal (daar heb je me weer) bij de Gereformeerde kerk veranderd is.

telefoonboek uit 1959





Gisteren kreeg ik van Kees Prosman een oud telefoonboek uit 1959 van ons eiland. Ik kon Achthuizen ,Melissant en Den Bommel er niet in vinden, maar Kees vertelde dat deze plaatsen vroeger geen eigen telefooncentrale hadden maar de juffrouw die je door verbond voor deze plaatsen in Ooltgensplaat, Dirksland of Stad aan't Haringvliet zat. Je kunt dit nog zien in de cijfers 63,60 en 61 waarmee de meeste nummers in deze plaatsen beginnen. Samen met Den Bommel hadden maar 14 Arensmannen hier een telefoon en de enige Diepenhorst met telefoon woonde op een woonboot in Den Bommel. Daar was volgens dit boek ook een Hotel Keijzer. De meeste namen zijn voor mij nog bekend; zo vond ik het leuk opa Heemes van Aren Huizer nog op den Bleikert te vinden en te zien dat Hen van Pelt waarnemend brandweercommadant was.

11.5.07

Mel Dale



Mel heeft zelden paarden gemaakt maar toch vond ik er een bij de familie Wieringa.

Herfst in Nieuw Zeeland



De familie Durinck uit de B.Sterkstraat is weliswaar vorig jaar naar Nieuw Zeeland geëmigreerd maar blijft een beetje Stadtenaeren en hebben daarom ook een weblog op Stadsweb. Vandaag kreeg ik van hen deze foto van dit woonhuis van kabouter Spillebeen uit een herfstige plek Down-Under waar zij nu op de koplopen. Raar he?

de moord op Stad



En riep toen de boerin,

Die kon het niet geloven,

Wat zij daar had gehoord,

Zij spoedde zich daar henen ........

brokeback mountain



Gisteravond werd in het Diekhuus door het Filmhuis de film Brokeback Mountain vertoont. De start van de film gaf wat problemen, maar door drie deskundigen werd het euvel verholpen. (zie foto). Het verhaal van de film gaat over een homosexuele relatie tussen twee schaapsherders vanaf hun ontmoeting in 1963. Vanwege het taboe, zeker in Amerika, trouwden ze beide met een vrouw en kregen kinderen maar zagen elkaar meerdere keren per jaar. De natuuropnames waren prachtig, er werd knap geacteerd maar ik miste de tederheid en de liefde voor de ander. De personen waren in mijn gevoel te veel bezig met hun eigen wensen en verlangens en te weinig met het gevoel van de ander en de consequenties van hun daden. Wat fijn dat we in deze tijd wat meer begrip hebben en ruimte geven aan sexueel anders gerichte mensen. Ook in Stad?

kaarten cor sprong





De foto is niet precies vanaf dezelfde plek genomen om alle nieuwe bebouwing van de Kaai wat beter te laten zien.

heleen holleman getrouwd



Vanmiddag trouwde in het gemeentehuis van Oude Tonge onze Heleen Holleman uit de B.Sterkstraat 6 met Remco Breederveld. U ziet haar met de bruidegom en haar ouders voor hun voordeur.

pasfoto's



Tineke v/d Welle-van Rossum trof ik voor de school toen ze haar kleinzoon kwam halen.

Mel Dale



Na een bezoek aan het Gemeentemuseum in Den Haag voor een tentoonstelling van Jaccometti had Mel een periode in de stijl van deze beeldhouyder. U zag reeds zijn kat in een vroeger verhaaltje en hier een hond van de familie Wieringa.

10.5.07

de moord op Stad



Zij viel voor dood ter neder,

Nu had de beul zijn zin.

Hij ging toen kalm naar huis toe ........

kaarten cor sprong





De nieuwe foto heb ik met opzet uit een iets andere hoek genomen anders zag u nu bijna alleen bomen. Het tweede bruggetje ging naar de stee van de Wachter (de fuks) waarnu Dingeman Huizer woont. De mensen staan voor het huisje van Vroegindeweij waar nu John Lokken woont. Daarachter de boerderij van Arensman waar tot voor kort Kees van Dabbe woonde en nu de familie Troost. De laatste schuur was van Willem Braber ,maar werd begin tachtiger jaren met bouwbedrijf Jan Mackloet geruild voor een nieuwe schuur op het erf van "de kip". Na het stoppen van het bedrijf zijn er verschillende eigenaars voor de schuur geweest en momenteel worden er oude auto's opgeknapt.

straatje van Stad



Deze versie van het straatje van Stad is van Jan Roedoe en is onder de meer dan 300 stemmers op de tentoonstelling verloot en gewonnen door de schoondochter van Anja Saarloos en heeft het eiland daarom verlaten. We hopen natuurlijk dat Hans tzt weer op Stad zal komen wonen en daarmee het schilderij terugkeert naar ons dorp.

huizen van Stad



Deze foto gebruikte mijn buurmeisje Nicole voor haar werkstuk op school over de scholen van het dorp.Ik denk dat de foto van net na de ramp is want er staan nog zo weinig bomen, er is nog een sloot voor mijn huis en het bovenmeestershuis is nog niet verbouwd. Wat zou er op die grote zolder boven de school allemaal geweest zijn?

9.5.07

de moord op Stad



Ach had zij nu maar gezwegen,

Dan had er misschien niets gebeurd

Maar de tijd was nu gekomen

Waar heel de familie om treurt

Men scheldt en sart elkander uit

En wat deed toen die lage guit

Hij nam een mes en stak tot smart

Haar meermaal in het hart.

30 juni theater in Den Bommel

Zaterdag 30 juni is er in Den Bommel een groot theaterstuk door wel 60 Bommelaars onder regie van Jan de Graaff. We kennen hem van het Stads toneel en het belooft een groot spectakel te worden. Leuk dat Den Bommel ook een groep actieve mensen heeft, die zich inzetten om het dorp wat nieuw leven in te blazen. Stad zal in het stuk vertegenwoordigd zijn met Stadse vlaggen die dan gebruikt worden door de Spanjaarden want Cathalonië heeft eezelfde kleuren.
Reserveer die dag al vast.

straatreünie

Ik schreef onlangs over het etentje met vier mensen uit mijn jeugd in het Delta Hotel in Vlaardingen met zijn mooie uitzicht. Allevier keken we erg positief terug naar onze gezellige, veilige jeugd daar in het verre Limburg. Ik ben daar 42 jaar geleden vertrokken en heb vele kinderen van toen nooit meer gezien, maar werd wel lang door mijn moeder op de hoogte gehouden want onze ouders hielden wel contact, ook na verhuizingen naar boven de rivieren. We besloten met zijn vieren een keer in Limburg bijeen te komen en de mogelijkheid te scheppen dat anderen uit die tijd dan ook zouden kunnen komen. Ik vond afgelopen zaterdag een restaurant op de oude vuilnesbelt op de Brunssummer Hei en we vroegen via via of er mensen interesse hebben en binnen een week zijn er al dertig aanmeldingen, vaak gepaard gaande met ontroerende herinneringen en gekke feiten zoals de vier voornamen van een buurmeisje die ik al 50 jaar niet meer gehoord had en nu nog wist of een telefoonnummer van toen terwijl ik dat mijn eigen kinderen nu niet eens weet. 29 september komen we bij elkaar en mijn broer stelde voor om van te voren al wat gegevens op papier of internet te zetten zoals recente foto en levensverhaal, zodat we dan tijd hebben voor echte gesprekken en niet alleen bezig zijn die 40 jaar aan gegevens in te halen. Mogelijk kan dat op een blog zoals dit.

pasfoto's


Teuntje Trommel-Looy woont met man Hans nog in de W.v.Wittenhorststraat

Mel Dale



Dit beeld stelt Louis Amstrong met zijn trompet voor en is ook in het bezit van de familie Wieringa.

kaarten cor sprong





Van Cor Sprong kreeg ik wat oude briefkaarten van Stad te leen en ik heb geprobeerd van ongeveer dezelfde plek een nieuwe foto voor er naast te maken. Deze foto is gemaakt vanaf de sluis en de oude dateert van ongever 1970.

de moord op Stad



maar op de boerderij van Bol,

Daar was geen vreugde of geen lol,

Maar twist en tweedracht t'allen tijd,

Al tussen de knecht en de meid.

Antje ging waschgoed halen,buiten al van de heg,

Zij moest nu voor alles betalen,

Haar vijand stond haar in de weg,

Ach had zij nu maar gezwegen.........

rotterdamse markt

in het verleden schreef ik een keer hoe ik met buurvrouw Leonie naar de markt in Rotterdam ging en daar van allerlei beleefde. Gisteren ging ik alleen want mijn buurvrouw zit met een vriendin in Turkeij en Klaas past thuis op de meiden. Omdat ik alleen in de auto zat hoorde ik allerlei nieuws en discussies over de radio en was weer eens blij dat alle omgeroepen files niet hier waren. Er werd wel aan de weg gewerkt bij Klaaswaal maar dat leverde nauwelijks oponthoud op. Parkeren wordt in de grote stad steeds moeilijker en duurder maar de auto gaat nog altijd boven openbaar vervoer als je zware dingen gaat kopen. Ik was uit op stof voor banieren voor de Stadse dag en een vriendelijke Turkse jongen wist precies wat ik bedoelde en dus kocht ik 30 meter bij hem. Omdat door de droogte er nauwelijks iets opgekomen was in mijn zaaibedden kocht ik ook nieuw bloemzaad nu de grond zo lekker vochtig geworden is. Ik geniet altijd van de multiculturele massa op de markt en sprak weer veel mensen. Een oude Marokkaanse man kocht 4 meter goud borduursel voor 2 euro om zijn gewaad voor de moskeegang te versieren. (een jebaha?) en vertelde trots dat hij dat zelf erop ging zetten. Twee fors gesluierde meisjes vertelde me in vloeiend Nederlands het een en ander over de traditionele kleding in Somalië en wezen me stoffen aan die je hier op de markt voor dit soort kleding spotgoedkoop kunt kopen. Een studentikoos type kocht 1 meter wit satijnen stof voor 1.50 euro en vertelde me op mijn vraag waarom slechts een meter het verhaal van een bruidsjurk van een vriendin van stof van de markt die enorm gekrompen was in de was en niet meer paste op de grote dag. Zij wilde nu dit proeflapje in de was gaan proberen. Wat een verademing dat er gelukkig ook nog mensen zijn die op zo'n manier aan hun trouwjurk komen en dat niet iedereen daar duizend euro in een deftige zaak voor overheeft. Bij de groenten was het vooral de aardbeienlucht die de patat en hamburgerstank verdreef en ik kon het niet laten een warm pizzabroodje te verorberen. Intens gelukkig zocht ik mijn auto weer op en betaalde 4 daalders voor dat ene uurtje bezoek aan de plek waar een euro een daalder waard is.

7.5.07

de moord op Stad



Komt vrienden wil mij eens aanhoren,

En luisteren naar dit lied,

Hetgeen ik zal verhalen,

Wat er hier is geschied.

't Was op een schoonen avond,

Het was in de maand van mei

De vogels des hemels die zongen

En alles was vrolijk en blij.

Maar op de boerderij van Bol ..............

pasfoto's



Teunie Roos-Stok kennen vele uit het dorp nog als kapster en pedicure, die als je niet kon komen gewoon aan huis kwam. Ze heeft haar mooie stekje hier aan de haven geruild voor een prachtig appartement in Sommelsdijk met uitzicht over het Flakkeese land.

Mel Dale





Greet Wieringa heeft meerdere beelden in haar gezin van onze Mel. Ze had veel contact met hem en heeft hem in zijn beginperiode erg gestimuleerd door te gaan. Dit beeld heet Tango.

Stadse kleuren

De familie Gaasenbeek heeft een bloembak in de Stadse kleuren geschilderd en dat vind ik een aanwinst voor onze uitstraling naar de langsfietsende toeristen maar ook voor ons zelf. Wie durft het aan om met nog iets originelers in de Stadse kleuren ons dorp te verlevendigen?

de wachtkamer

Vanmorgen mocht ik met Piet de Kapper mee naar de polikliniek in Dirksland voor controle. We moesten vanwege een zieke (ook specialisten kunnen ziek worden) meer dan een uur wachten in een zwijgende volle wachtkamer. Nu kan ik niet zwijgen en Piet ook moeilijk en omdat hij een gehoorapparaat verloren was moest ik bijna gillen. De hele wachtkamer luisterde mee naar onze gesprekken over zijn terugkeer uit Duitsland, de staanplaatsen op de kermissen van zijn dochter en de laatste nieuwtjes over het starten van een winkel door Zuidwester op Stad. Ik probeerde het gesprek wat algemener te krijgen en weldra sprak iedereen mee over plekjes in Nederland die men bezocht had. Een oude dame uit Goedereede bleek een vriendin gehad te hebben die in Brunssum achter ons woonde. Bijna iedereen bleek in Amsterdam wel eens op de wallen geweest te zijn en de mannen die zeiden dat ze er niet geweest waren kregen een rood hoofd en jokten dus. Slechts 3 eilandbewoners waren wel eens in Groningen geweest en slechts 1 had de Gouden koets wel eens aangeraakt. De tijd was snel om en alleen Marie was wat ongerust geweest en had de soep maar uitgezet.

het land


Vanmiddag heb ik even een rondje gereden in de regen om te genieten van de vochtige lucht en de frisse akkers. Het lijkt of je de gewassen kunt zien groeien. Ik maakte deze foto vanwege de compositie.

de lantaarnpaal

Sinds ik op mijn 3e jaar met de autoped (step) van de helling in mijn geboortestraat tegen een lantaarnpaal knalde, heb ik iets met deze lichtbronnen. Zaterdag zag ik dat de bewuste paal er nog steeds stond; hij leek van gietijzer met zo' n luikje waarvoor je een speciale sleutel nog hebt. In mijn herinnering was hij lichter groen dan de donkergroene kleur nu. We hadden vroeger geen electrische trein maar speelgoedautootjes,eerst van Dinky Toy's en later van Wikingmodellen. Je kon ze in Aken bij de speelgoedwinkel achter de Domkerk kopen en we hadden er ook bomen,bankjes, poppetjes , verkeersborden en lantaarnpalen in vele soorten bij. Ik koos altijd voor de groene antieke palen en mijn broers voor moderne grote in aluminiumkleur en liefst met meer armen. Veel plaatsen ken ik aan de lantaarnpalen; weet u nog die paddenstoelenvorm bij de van Brienenoordbrug en nu die extra lange bij het Kleinpolderplein? Toen mijn zoon net op de Christelijke kleuterschool zat bleek de lantaarnpaal voor ons huis kapot: ik wilde de gemeente bellen maar mijn zoon zei "ik bid wel even want God kan alles,dus zeker een lamp repareren". We besloten God een dag de tijd te geven en inderdaad deed de lantaarnpaal het de volgende dag weer. Eerst brandde hij wit maar na de renovatie van de Molendijk enkele jaren geleden brandt hij oranje. Op Stad zijn de lantaarns in de Voorstraat het mooist en dat vond Rien Poortvliet ook want hij schilderde ze met een lantaarnopsteker erbij in een boek van hem. De meest irritante verlichting vind ik die van het schoolplein naast mijn huis, die de hele avond en nacht branden en vaak knipperen als ze bijna kapot zijn; het is nooit donker in mijn tuin en lekker schemeren op een warme zomeravond wordt verstoord door geflikker. Toch heb ik er begrip voor want het bevordert de veiligheid.
Mijn kinderen vinden dat ik voor paal sta als ik vreemden aanspreek voor een praatje en dat vind ik beter dan er tegen aan knallen.

pasfoto's



Bert Melaard kon ik maar niet te pakken krijgen voor een foto, maar deze week zag ik hem lopen met een kleinkind en maakte daarom op straat deze foto.

Mel Dale












de familie Vogelaar nam destijds de boerderij van Bol over en zoon Dirk en kleinzoon Nico werken en wonen nog op de stee anex camping. De ouders vertrokken naar Middelharnis en daar maakte ik vorig jaar deze foto's. Hij is inmiddels overleden maar toch denk ik dat ik deze foto kan plaatsen want hij was trots op zijn twee beeldjes van Mel.

oude foto's



In 1996 was er nog geen Stadse dag maar organiseerden we rond verjaardagen uit de vriendenkring wel themadagen, zoals hier de piratendag toen Jos Hendriks 50 jaar werd. We waren allemaal verkleed en ik had zelfs een houten poot. We kaapten Jos op weg naar de kerk en ontvoerden hem in een oude boekenkist naar een platbodem in de Stadse haven en vertrokken naar Tiengemeenten. Onderweg zongen we zelfgemaakte liederen en verscheen Neptunus uit het vooronder. We hesen de piratenvlag en legden aan in de veerhaven en gingen met oude hutkoffers vol eten en drinken aan land voor een picknick, een speurtocht en schatgraven. Ook de kinderen genoten en nu maar hopen dat zij ook in de toekomst een reünie organiseren met oud-stadtenaeren en deze verhalen weer ophalen.

oude foto's

Op deze foto ziet u Jerry en Kevin van Bergen op schoot bij hun oude huisarts. Jerry heeft onlangs het huis van zijn ouders op het Dijkhof gekocht toen zij naar de Zweedsestraat gingen verhuizen. Hij werkt als fysiotherapeut en we zijn er trots op dat hij op het dorp blijft wonen.

Adamo

Als je als man wat ouder wordt gaat je prostaat je parten spelen en duurt het plassen wat langer maar dat geeft ook weer voordelen. Zaterdag stopte ik bij een wegrestaurant langs de autoweg in België en stond daar te plassen naast een oude,wat donkere, man die er nog langer over deed dan ik en we hadden ondertussen een leuk gesprek. Hij was als gastarbeider in de vijftiger jaren uit Italie naar België gekomen en had daar altijd in de mijnen gewerkt. Hij had zich eerst niet erg welkom gevoeld toen hij vanuit een oud nonnenklooster vol mannen zich met zijn vrouw gewoon tussen de Belgen ging vestigen maar toen de zoon van een collega als zanger Adamo doordrong tot de hitparade werd hij snel geaccepteerd. De buren werden nieuwsgierig en toonden interesse voor de Italiaanse keuken en zijn vrouw begon, volgens hem als eerste in het land, een Italiaans restaurant met pizza's en pasta's. Ze konden snel uitbreiden en hadden nu 5 zaken en daarom kon hij na het sluiten van zijn gulp mij foto's tonen van prachte uitgedoste kleinkinderen voor hun vakantiehuisje in Italie. We groeten elkaar en hij stapte in zijn grote Mercedes en we vervolgden onze wegen. Wat heeft Adamo toch veel betekend voor veel mensen, niet alleen met zijn liedjes maar ook voor zijn landgenoten. Gelukkig hebben we hier ook rappers, zangers en ministers met een voorbeeldfunctie.

zondag,pyamadag

Ik schreef reeds eerder een verhaal over een pyamadag, waarin ik me voorbereidde voor het toekomstig verblijf in een verpleegtehuis en daar de voor- en nadelen van op een rijtje probeerde te zetten. Gisteren hield ik mijn pyama de hele dag aan omdat er thuis zoveel te doen was en ik niet voor de rommel wilde vluchten. Ik probeerde uit te slapen want vanwege de schilders voor de buitenboel moet ik steeds om 6.30 uur op en voor ik alles weer onder controle heb is het snel 0.100 uur. Ik las het nieuwe boek van Renate Dorrestein voor een groot deel, verzorgde de poes,de kippen en de planten binnen. Haalde de vergeten vlag voor 5 mei snel binnen en toen de hemel blauw bleef ondanks de voorspelde regen heb ik de planten buiten ook maar water gegeven. Ik dacht nog na over mijn tochtje naar Limburg met zijn mooie landschappen en kasteelboerderijen, de zilverzandgroeves en vooral het taaltje en de mensen zonder haast. Waar kun je zo makkelijk een praatje met wildvreemden aanknopen?
Vervolgens schreef ik wat verhalen voor dit blog dat nu op mijn verzoek niet meer via Stadsweb is door te linken en daarom een gemotiveerdere groep lezers heeft, die niet meer over van alles boos worden als ze uit verveling toevallig op mijn site komen. Ik sprak met buurman Klaas, die het nu ook zonder vrouw moet doen want Leonie maakt Turkije met een vriendin een weekje onveilig en mijn vrouw past nog steeds op de honden van haar broer in de Betuwe. We deelden de Limburgse vlaaien van zaterdag uit Wijlre met de hangjongeren in mijn garage, repareerden een scharnier van een luik van mijn huis en daarna werkte ik aan een serie tekeningen voor de opvoering van "de moord op Stad"voor 1 september en belde met oude straatgenoten over de reünie van 29 september. Ook bekeek ik de foto's die Jan Roedoe gemaakt heeft van de oude prentbriefkaarten van Ma Huizer met mooie beelden van ons dorp uit vroeger tijden.
's Avonds bracht ik onder het genot van opera-CD's lezend door in mijn luie stoel en dat is al zeker drie jaar niet meer voorgekomen. Het boek is boeiend en vlot geschreven maar de vele nieuwe jeugdtermen kan ik niet onthouden; ik herken veel van de verloedering van ouders die het zo druk hebben met zichzelf dat er geen tijd meer is voor de kinderen.

6.5.07

pasfoto's



Piet de Boed, uit de Oranjelaan, heeft het druk met op de kleinkinderen passen en wordt daar, getuige de foto, alleen maar jonger door.

5 mei



Geen bezoek aan Maastricht zonder een terrasje pikken op het Vrijthof. Rommige tomatensoep met stokbrood in de vergane glorie van Momus blijft bij mij favoriet. Wat leuk dat die duizenden dagjesmensen zo genieten van deze stad met zijn zuidelijk karakter. Die bonte stoet 's avonds volgegeten en met boodschappentasjes bepakt in drommen weer naar het NS-station. Hoelang zou de NS nog Nederlands zijn en niet overgenomen door het grote geld zoals AMRO en KLM?

Boven de enorme ondergrondse parkeergarage tussen markt en Maas zijn weer nieuwe winkels verschenen en de marktkooplieden pakken hun boeltje weer op als ik aanstalten maak om de stad te verlaten en even langs de Maas te rijden en aan de oever van het Julianakanaal naar wat bootjes zwaai.

Ook de terugweg weer door België en even langs mijn broer in Bergen op Zoom bijgepraat. Thuisgekomen vind ik alles keurig opgeruimd en netjes terwijl ik aan de lege bierflesjes kan zien dat er heel wat jeugd op mijn huis heeft gepast.

Renate Dorrestein



In Maastricht is een zeer oude Dominicaner Kerk die onlangs is omgebouwd tot de exclusieve boekwinkel Selexyz. De oude kerk is nog volledig te bewonderen en de oude muurschilderingen zijn in ere hersteld. Midden in de kerk staat de zwarte twee verdiepingenhoge boekentoren en voor in is stijlvol een cafe gevestigd. In deze entourage bood vandaag Renate Dorrestein het eerste exemplaar van haar nieuwe boek "echt sexy" aan burgemeester Gerd Leers aan. Warme woorden van beide kanten voor deze midden in de maatschappij staande mensen, die op hun manier een steentje willen bijdragen aan meer begrip en respect voor de zwakkeren. Ik verplaatste stiekum de tafel voor de signeersessie na afloop zodat ik vooraan in de rij stond en zij met haar mooie handschrift mijn exemplaar van een opdracht voor mijn vrouw voorzag.



5 mei








Net als zeer andere mensen in deze tijd van dodenherdenking en bevrijdingsdag bezoek ik even een stukje Amerikaans grondgebied en wel het perfect onderhouden militaire kerkhof Margraten. Vijftig jaar geleden bezocht ik het met school voor het eerst en was toen al onder de indruk van die vele duizenden jonge jongens die hier lagen voor onze vrijheid terwijl ze nog nooit van Nederland gehoord hadden. Gaat het straks ook zo met onze soldaten in Afghanistan? Hoewel ik zeer veel kritiek heb op de Amerikaanse bemoeizucht en arrogantie in deze tijd, denk ik met respect en achting aan al deze gesneuvelden die te laat waren om de joden hun lot te besparen maar er wel voor gezorgd hebben dat ik in vrijheid ben opgegroeid. Er worden vele bloemen gelegd en net al op de dodenherdenking in Middelharnis weer opvallend veel jongeren hier. Ook punkers, skinhaeds, zwartgeklede joodse jongens met vlechten, gesluierde meisjes en vlotte boy's met GSM enz. lopen hier zwijgend en eerbiedig rond tussen de emotionele familieleden die hun kleinkinderen het verhaal vertellen en foto's maken bij het gedenkteken van hun dierbaren. Opvallend is de rust die alles uitstraalt en juist dat hebben Beatrix en Bush helaas niet kunnen ervaren door al die veiligheidsmensen en genodigden en pers toen ze hier twee jaar geleden waren.

5 mei



Na nog wat rondrijden door mijn dorp ga ik naar Schrieversheide. Vroeger was daar de vuilnisbelt en stortte heel Limburg daar zijn afval van de heuvel en het stonk er altijd maar nu is er zand overgegooid en staat er een sterrenwacht, een schaapskooi, een restaurant en het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten en ruik je alleen patatlucht en struikelt over de door de droogte keiharde schapenkeutels. Ik krijg mijn gevraagde informatie en reserveer voor 29 september en probeer mijn oude fietsroute naar de middelbare school te rijden maar in Heerlen is alles veranderd. Door het opheffen van de steenkolenmijnen zijn steenbergen ,koeltorens, schoorstenen en schachten verdwenen en zelfs het mijnspoortje met zijn typische bruggen heeft het landschap verlaten. Alles is vervangen door kantoorkolossen, biowinkels,Turkse bakkers en enorm veel telefoon- en kledingwinkels. Ik verlaat de stad en rijdt dierbare weggetjes met enorm veel racefietsers, die boos bellen en schelden als je niet tijdig ruimte voor ze maakt. Ze hebben geen oog voor de dassen, salamanders ,orchideën en andere byzondere planten die wij daar vroeger met school of ouders bestudeerden. Ze zien de Geul en Gulp niet meanderen en genieten niet van de vakwerkhuizen maar hebben slechts aandacht voor het asfalt. Een nieuwe catagorie zijn de mountainbykers die dwars door alle natuur razen en enorm veel vernielen en verontrusten, maar ook voor hen zijn nu speciale paden met veel kleurige bordjes gemaakt en kinderen hoeven niet meer boompje te klimmen want op de gekste plaatsen zijn speeltuintjes met klimrekjes, schommels en wiebelkippen neergezet. Ik vind tegenover de Brand's bierbrouwerij in Wijlre een banketbakker om een Limburgse vlaai te kopen voor de Stadse jeugd die zo goed voor mijn huis en erf zorgt en het bewaakt als we niet thuis zijn.

5 mei




Aangekomen in mijn geboorteprovincie nam ik een oude route en ontdekte veel veranderingen.
Veel wegen zijn eenrichtingsverkeer geworden of omgelegd,parkeermeters verschijnen en veel buitenlandse restaurantjes, onze oude slagerij huist nu een erotheek (kun je er vrouwen of video's huren?),het buurthuis is fitnesscentrum geworden, mijn school verbouwd tot zevende dags adventistenkerk, veel massagesalons en sauna's. Het heeft ongetwijfelt te maken met de AFCENT, het commandocentrum van de NAVO dat in de oude staatsmijn Hendrik is gevestigd en soldaten uit alle landen aantrekt met alle industrie daar omheen. Ik rijdt even langs mijn geboortehuis (ik ben de eerste die in deze toen nieuwbouwwijk geboren ben) en het huis waar ik vanaf mijn 5e tot 17e heb gewoond. Ik heb daar een ideale jeugd gehad en vele straatgenoten van toen denken er ook zo over en komen graag op de reunie in september. Ik maak wat foto's voor e-mails met uitnodigingen en bezoek daarna mijn oude buurvrouw, tante Jopie, want we noemden iedereen oom en tante. Ze is in mijn ogen wel twintig centimeter gekrompen maar blijft perfect gekleed en haar mondje roert zich nog als vroeger. Ik zie dat de traploper van 50 jaar geleden nog steeds dienst doet en er nog niet eens versleten uitziet. Ze herkent me meteen en we zetten ons gesprek van 8 jaar geleden gewoon voort alsof het gisteren was. Ze is nog steeds erg belangstellend over onze familie en geeft glasharde soms venijnige oordelen over haar kinderen en kleinkinderen als ze daar over verslag doet. Haar leven zou er iets mooier hebben uitgezien als ze af en toe had kunnen zwijgen en niet meteen haar oordeel klaar had maar gelukkig pikken haar kinderen dat nu en was ze net met alledrie een weekje naar Tenerife geweest. Als ze koffie voor haar zelf gaat zetten bekijk ik de vele foto's op haar vleugel en besef als ik de trouwfoto van mijn eerste liefde zie, dat ik niet meer jaloers ben op die knul maar gelukkig met mijn vrouw en mijn nageslacht.